Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
23 / 10 / 2020

Και τώρα που βαρέθηκαν τον λοιμό, είπαν να πιάσουν τον πόλεμο. (Λιμός, λοιμός, πόλεμος. Ούτε οι τρεις Καβαλάρηδες της Αποκαλύψεως να ήταν εδώ. Και αρρώστια, και πείνα, και... πόλεμος;)

Ακούμε για γενική επιστράτευση, για στράτευση αμούστακων από τα 18 τους χρόνια, για αύξηση της θητείας. Πάω στοίχημα πως όλοι οι πολεμοχαρείς και οι πολεμοκάπηλοι θα έχουν πετάξει το καπέλο τους από τη χαρά τους. Επιτέλους, βρε αδελφέ, ήρθε ώρα να παίξουν κάνα παιχνίδι στρατηγικής – live!

Όπως και τα περισσότερα που έχει κάνει αυτή η κυβέρνηση-τσίρκο, έτσι κι αυτό είναι τελείως λάθος. Είναι σχεδόν σαν να προσπαθεί με το ζόρι να καταστρέψει ό,τι έχει απομείνει από τούτη τη χώρα.

Ναι, εδώ υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα με την Τουρκία– Ή, μάλλον, συγνώμη· όχι με την Τουρκία. Με τον ανώμαλο που τη διοικεί αυτή τη στιγμή. Και ο Ερντογκάν δεν είναι επικίνδυνος μόνο για τους γείτονές του· είναι επικίνδυνος και για τους δικούς του ανθρώπους, κατά τη γνώμη μου.

Όμως τα προβλήματα δεν λύνονται με τους μεγάλους στρατούς. Όπως έχει αποδειχτεί επανειλημμένως στην Ιστορία, οι μεγάλοι στρατοί το μόνο που, συνήθως, καταφέρνουν είναι να διαιωνίζουν τα προβλήματα και να δημιουργούν και καινούργια προβλήματα που δεν υπήρχε πριν – πολλά από τα οποία προέρχονται μέσα από το ίδιο το στράτευμα.

Τέτοιου είδους αντιδράσεις απλά οδηγούν σε χειρότερες καταστάσεις. Οι πολλοί δουλοστρατιωτές που δεν θα ήθελαν ποτέ να ήταν εκεί δεν πρόκειται να σου δώσουν τη νίκη. Αν θες να κάνεις κάτι, αν θες να λύσεις όντως το πρόβλημα, πρέπει να βάλεις να κάνουν τη δουλειά άνθρωποι που ξέρουν τι κάνουν, που είναι επαγγελματίες.

Δεν χρειάζεσαι πολλούς ανθρώπους. Χρειάζεσαι λίγους, εξειδικευμένους ανθρώπους.

Και μόνο άνθρωποι δύο ειδών θα μπορούσαν να λύσουν μια τέτοια κατάσταση: Ή καλοί διπλωμάτες που θα μπορούσαν να διαπραγματευτούν σωστά με τον τρελό γείτονα· ή καλοί φονιάδες που θα μπορούσαν να θάψουν καλά τον τρελό γείτονα. Γιατί, ουσιαστικά, εδώ έχεις να κάνεις με έναν άνθρωπο. Δεν είναι όλοι οι Τούρκοι ο εχθρός σου. Κόψε το κεφάλι και το τέρας θα πέσει.

Αλλά, όχι, η κυβέρνηση μας κάνει ακόμα μια γκάφα και σκέφτεται να τραβά δεκαοκτάχρονα με το ζόρι στο στράτευμα, λες και είναι δούλοι τους, και να ετοιμάζεται για γενικές επιστρατεύσεις. Τι καλό θα βγει από αυτά; Τίποτα, προφανώς.

Κι αν νομίζεις ότι τα όσα γράφω είναι αντιπατριωτικά, ξανασκέψου το. Τι είναι πατριωτικό; Το να κρατάς τους ανθρώπους ζωντανούς ή να τους στέλνεις να σκοτωθούν; Το να αφήνεις τους ανθρώπους να ενηλικιωθούν σωστά ακολουθώντας τον δικό τους δρόμο, ή να τους κάνεις δουλοστρατιώτες με ψυχικές διαταραχές; Το να προκαλείς μια ολόκληρη γειτονική χώρα με πόλεμο, ή να εστιάζεσαι, χρησιμοποιώντας επαγγελματίες, εκεί όπου είναι πραγματικά το πρόβλημα;

Οι λύσεις, πάντως, δεν επιτυγχάνονται με αυτά που γίνονται σήμερα.

Η κυβέρνηση έχει αρχίσει να μου θυμίζει κάτι παλαβούς που έβλεπα, τις προάλλες, στο Twitter οι οποίοι έγραφαν στους Τούρκος ότι θα τους βυθίσουν τα πλοία, και «ελάτε προς τα εδώ και θα σας δείξουμε εμείς», και παρόμοιες προκλητικές σαχλαμάρες. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι παίζουν video game... αλλά ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι.

Κόσμος θα υποφέρει με τις μαλακίες που έχετε ξεκινήσει.

Είστε καθάρματα.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]